Author Archives: %s

Zo vader zo dochter

26 okt 19
Simon Slijkhuis
No Comments

Een rebelse puber steelt de show in het nieuwe Asterix album De dochter van de veldheer, dat deze week verscheen als nummer 38 in de beroemde stripreeks. Het kind, met de komische naam Adrenaline, is, zo wil het verhaal, de dochter van de Gallische strijder Vercingetorix. Die kennen we – uiteraard – van de slag bij Alesia (52 v.C.), waarna heel Gallië (héél Gallië?) ingelijfd werd bij het Romeinse Rijk. Nu blijkt dat Vercingetorix, tijdens zijn overgave, zijn dochter buiten Romeinse handen wist te houden. Maar Caesar doet nog steeds verwoede pogingen haar in handen te krijgen. Om Adrenaline aan de aandacht van de Romeinen te doen ontsnappen, wordt het Gallische dorp als tijdelijk onderduikadres gebruikt, wat Asterix en Obelix – ironisch genoeg – dwingt tot de rol van oppassers van een nukkige tiener.

In het dorp maakt Adrenaline snel contact met de andere Gallische jeugd, waaronder de puberzoon van de vishandelaar, Gambix (!), en die van de smid, Selfix (!). Sowieso biedt het album een overdaad aan briljante namen, met als hoogtepunt de drummer op het Romeinse schip, de hoogbegaafde en hyperactieve tiener Ludwikamadeus (!), die zijn vader met zijn fanatieke drumslag tot wanhoop drijft (‘Ludwikamadeus, kan het zachter met die trom!?’). In dit soort scènes is de humor op zijn fijnst. 

Het verzet van de jeugd is het voornaamste thema van dit album, wat mogelijkheden biedt om verwijzingen naar de klimaatdiscussie in het verhaal te verwerken. Zo wordt de consumptie van vlees ter discussie gesteld (‘van everzwijnen word je dik’) en de vervuiling van de wereldzeeën (‘mensen consumeren maar en laten hun afval overal slingeren!’). Sommigen zien in het personage Adrenaline zelfs een verwijzing naar Greta Thunberg, de zestienjarige Zweedse klimaatactiviste. Toch blijft de rebellie vrij onschuldig, wat voor het verhaal eigenlijk jammer is. Adrenaline prefereert dan wel een gothic outfit boven Gallische jurkjes, haar rebelsheid wordt nergens echt ruig, zodat de rode vlechten vooral aan Pippi Langkous herinneren, misschien de beroemdste vrijgevochten tiener. Dat laatste lijkt me overigens de bedoeling, en omdat Pippi een landgenote van Greta is, is die laatste associatie misschien toch niet te vergezocht. 

Veel aandacht in de media gaat uit naar de keuze voor een vrouwelijke hoofdpersoon in dit album. Tot nu toe waren vrouwenrollen in Asterix beperkt tot rondborstige dames, zoals Walhalla, die Obelix en andere Gallische heren het hoofd op hol brachten. In het #metoo tijdperk wordt dit eenzijdige vrouwbeeld gretig terzijde geschoven. In de geest van Vercingetorix belichaamt Adrenaline vrijheid en het maken van eigen keuzes. #girlpower

Even baanbrekend is dat Asterix zelf voor het eerst een bijrol heeft gekregen. Wat betekent het voor de houdbaarheid van een strip als de hoofdrolspeler niet meer de centrale aandacht opeist? Ik durf het antwoord niet te geven. Daarbij komt dat sommige scènes en kwinkslagen in dit album wat verplicht aanvoelen. Je merkt hoe de makers van de strip worstelen met de verwachtingen van miljoenen lezers, geschapen door de 37 eerdere albums. 

Het verhaal toont de worsteling van iedere jongere zich van zijn ouders los te maken. Die worsteling gaat niet zonder slag of stoot: de vrijheid moet veroverd worden. Gambix besluit, tegen het voorbeeld van zijn vader in, uiteindelijk smid te worden, en Selfix vishandelaar. Ook Adrenaline heeft geen oppassers meer nodig: ze zal haar eigen wegen gaan. De meta-vraag is of dit ook geldt voor Conrad en Ferri ten opzichte  van hun geestelijke vaders Goscinny en Uderzo. Laten we zeggen dat er stappen gezet zijn en nieuwe thema’s voorzichtig hun intrede doen. Maar echte verandering gaat langzaam. Dat blijkt wel als het dorp in de verplichte slotscène aan tafel gaat. Geen vegan food, maar gewoon everzwijn. 

.

Echte spartanen smeken niet

24 okt 19
Simon Slijkhuis
No Comments

Weinig klassieke strips halen het hoge niveau van ‘Sparta’. De Franse tekenaar Christophe Simon – bekend van de stripreeks Alex – weet decors en personages (en epische veldslagen!) oogstrelend in beeld te brengen en het verhaal – van Patrick Weber – blijft tot in het derde en laatste deel boeien. De situering in Sparta (welke klassieke naam is klinkender?) schept natuurlijk hoge verwachtingen en die worden ook ruimschoots ingelost, al doet de keuze van de scenarioschrijver, om het verhaal zich niet in de klassieke tijd te laten afspelen, maar in de 2e eeuw v.C., op voorhand vreemd aan. De macht van Sparta was toen al ruimschoots op zijn retour.

In plaats van het dubbele koningschap is de macht dan in handen van de usurpator Nabis, die we inderdaad kennen als historische figuur (dankzij Livius, Pausanias en Polybius). Uit de bronnen krijgen we geen fraai beeld van hem: een avonturier die een tiranniek bewind voerde (206-192 v.C.) en probeerde de hele Peloponnesos opnieuw onder Spartaans gezag te brengen. De voorname burgers waren hun leven niet zeker en hij bediende zich van allerlei afpersingspraktijken. Zijn echtgenote Agape, een van de sterkste karakters in de strip (waar zij Apia wordt genoemd), deed in schaamteloosheid niet voor hem onder. Dit alles wordt in de strip overtuigend getoond.

Er zijn verschillende pogingen gedaan te verwijzen naar de historische situatie. Met name het conflict tussen Nabis van Sparta en de zogenaamde Achaeïsche Bond, een bondgenootschap van stadstaten in het noordelijke deel van de Peloponnesos. Van beide kanten werd gestreefd het eigen machtsgebied uit te breiden, ten koste van de ander. De strip focust op de toenemende spanningen die resulteren in een gewapend treffen. Maar de eigenlijke hoofdpersoon is niet Nabis, maar een zekere Diodorus, heloot en premiejager, die door Nabis wordt ingehuurd om de Spartaanse rebellenleider Agiselaüs uit te schakelen (deze rebellenleider heeft – voor zover ik heb kunnen nagaan – geen historische achtergrond; hetzelfde geldt – denk ik – voor Diodorus). Deze Agiselaüs draagt een geheim met zich mee, dat Diodorus in grote problemen zal brengen.

Natuurlijk krijgen we een fraai kijkje in de keuken van de Spartaanse opvoeding, zien we hoe de zuigelingencommissie een baby van de Taygetos werpt, en blijken de Spartaanse vrouwen over niet minder moed en wilskracht te beschikken dan de mannen. Als we dan ook nog getrakteerd worden op een veldslag met de legendarische Spartaanse falanx (met op ieder schild een keurige labda), dan is de lezer allang verkocht. Slechts één ding valt te betreuren: dat deze strip maar drie afleveringen kent. Het is dat het niet erg Spartaans is om te smeken…

Geloof in de drietand

03 mrt 19
Simon Slijkhuis
one comments

De mythe van Atlantis speelt een hoofdrol in de oogstrelende spektakelfilm Aquaman (najaar 2018). De ‘verzonken beschaving’, waarover Plato spreekt, oogt als de ruïnes van het Romeinse Rijk, maar dan verplaatst naar de zeebodem. ‘Een soort kruising tussen Griekse mythologie en een sprookje’, zo omschreef James Cameron (de succesvolle regisseur van films als Titanic en Avatar) de nieuwste DC-film.

De woorden van Cameron waren echter niet bedoeld als compliment. Zo vond hij het nogal tenenkrommend dat de film zo openlijk de wetten van de fysica tart door bijvoorbeeld de snelheid waarmee de figuren onder water bewegen. Ook wordt de onderwaterwereld volgens Cameron niet op een realistische manier in beeld gebracht. En als laatste kritiekpunt: de film draagt volgens Cameron niks bij aan onze kennis en het behoud van de oceaan.

Inderdaad: Aquaman (die als comic-held al dateert uit 1941) is net zo onrealistisch als de Griekse mythen. Maar dat wil niet zeggen dat er niets te halen valt. Evenals in voorganger Wonder Woman (2017) wordt de vraag: kies jij, mens, voor oorlog of vrede? vrij prangend in beeld gebracht. Aquaman zelf is de zoon van een aardbewoner en de koningin van Atlantis en daarom de ideale figuur om de beide werelden, die op ramkoers liggen, te verenigen. De reden voor de oorlogszucht van de Atlantiërs is bovendien gelegen in de slordige manier waarop de mensheid met de oceanen omgaat. Er wordt dus ook een boodschap van milieubewust en duurzaam leven gecommuniceerd. Niet slecht voor een actiefilm vol spektakel en oogstrelend vermaak!

Om zijn opstandige broer, die de verschillende onderwaterwerelden wil verenigen om de mensheid te verslaan, te overwinnen, moet Aquaman de mythische drietand van Poseidon in handen zien te krijgen. Aquaman voldoet helemaal aan The Hero’s Journey (Joseph Campbell) met zijn aanvankelijke ongeloof dat hij zelf een heldenrol zou kunnen spelen. Ook kan hij niet geloven dat de mythische verzinsels op waarheid berusten. Het is de ontmoeting met anderen waardoor hij gaandeweg leert op zijn eigen kracht te vertrouwen en om te geloven in de onrealistische, maar uiteindelijk onmiskenbare waarheid van de mythen.

Ofwel: de drietand van Poseidon bestaat wel degelijk, evenals het eiland van de Amazonen bestaat (Wonder Woman) en evenals vrede bestaat en harmonie als we maar durven geloven in de mogelijkheid! Maar de drietand vinden alleen is niet voldoende: we moeten haar zelf hanteren, de vrede bevechten en de wereld naar zijn betere toekomst leiden. Deze begint overduidelijk bij onszelf. Welkom in het optimistische en verantwoordelijke universum van DC.

Spice Girl Atalante

23 nov 18
Simon Slijkhuis
No Comments

Een uitbundige, zwierige tekenstijl. Een sexy heldin. Een eeuwenoude mythe. Dat is zo ongeveer het concept dat ten grondslag ligt aan de stripreeks Atalante. Het verhaal is de bekende mythe van de Argonauten waarover eerder al de stripreeks De Argonautjes verscheen (al moeten we daarvoor wel even terug in de tijd: de jaren 1968 – 1974): een goede keuze, want voor het grote publiek is het Argonautenverhaal toch minder bekend dan veel andere klassieke mythen.

Onze voornaamste antieke bron voor dit verhaal is Apollonius Rhodius, een Alexandrijnse geleerde dichter, geboren rond 295 v.C.. Zijn boek Argonautica kent vandaag weinig lezers, ook al verheugt hellenistische dichtkunst zich de laatste jaren in een toenemende wetenschappelijke belangstelling. In het epos van Apollonius speelt Atalante (normaalgesproken Atalanta genoemd) opvallend genoeg geen rol van betekenis. De dichter vertelt dat Atalante zich bij de groep van stoere mannelijke helden had willen voegen, maar dat leider Jason dit beleefd weigerde ‘uit vrees voor pijnlijke conflicten om haar liefde’ (!).

Of dit zinnetje de makers van Atalante geïnspireerd heeft weet ik niet, maar in de strip is Atalante een soort Spice Girl, die veel mannelijke helden in de schaduw zet. Tot amoureuze avonturen komt het niet: Atalante is en blijft maagd (geheel volgens de mythe, al zou ze uiteindelijk trouwen met Hippomenes). Tot een zekere concurrentie met de mannelijke helden komt het wel, en daarin ligt wel een groot deel van de charme van deze strip besloten. Het meisje dat alle stoere jongens het nakijken geeft!

De deelname van Atalante aan de Argonauten-expeditie komt niet geheel toe aan de stripmakers. Er zijn wel degelijke antieke bronnen die – in tegenstelling tot Apollonius – Atalante tot de deelnemers rekenen, maar eensgezindheid op dit punt ontbreekt dus. De bekendste wapenfeiten van Atalante spelen zich hoe dan ook na thuiskomst van de Argonauten af: haar overwinning op Peleus tijdens begrafenisspelen en haar deelname aan de Kalydonische everjacht, waarbij ze de held Meleager doodt.

Maar het zijn, naast haar vrouwelijkheid, vooral de volgende aspecten van Atalante waar de stripmakers mee aan de haal zijn gegaan: haar snelheid als jageres, haar ambitie en haar vertrouwdheid met de dieren van het bos. Deze dierlijke hulpjes die in de strip om de haverklap opduiken en soms een belangrijke bijdrage leveren aan de actie geven de strip een hoog Disney karakter. Voor zover ik tot nu toe heb kunnen beoordelen worden de avonturen van de Argonauten zelf redelijk getrouw gevolgd, het plezier van het lezen zit vooral in de vrolijke uitbeelding van een ietwat ondergewaarde mythe.

Tijgers, teams en Theodora

29 dec 17
Simon Slijkhuis
No Comments

Maxentius is een bijzondere strip: het decor is nu eens niet het keizerlijke Rome, maar het Constantinopel van de christelijke keizer Justinianus en zijn ambitieuze echtgenote keizerin Theodora. De eigenlijke hoofdpersoon van de strip is Maxentius, een wilde dierentemmer. Hij heeft een bijzondere relatie met Theodora, omdat hij getrouwd is met haar zus, maar het is duidelijk dat er tussen de twee meer aan de hand is. Als Maxentius de keizerin bezoekt, treft hij haar aan terwijl ze verleidelijk in bad ligt, quasi-nonchalant verzuchtend: ‘Zeg ’ns, Maxentius, je komt me veel minder vaak opzoeken dan vroeger’.

We ontmoeten keizer Justinianus, die zijn volk door middel van brood en spelen tevreden houdt. Hij organiseert veel wagenraces in de Hippodroom, waarbij de teams van de Groenen en de Blauwen het tegen elkaar opnemen. Na een verdacht ongeluk slaat het vuur in de pan: de Groenen en de Blauwen keren zich eerst tegen elkaar, maar kort daarna tegen de keizer! Dit oproer vond daadwerkelijk plaats in het jaar 532 n.C. en staat bekend als de zogenaamde Nika-opstand.

Dierentemmer Maxentius ontpopt zich als een Romeinse Sherlock Holmes. Met hulp van zijn tijger Hapax overwint hij gevaren en komt een complot tegen Justinianus op het spoor. De keizer zelf komt intussen niet verder dan het volk tot bedaren proberen te brengen door weer nieuwe races te organiseren en te zwaaien met de Bijbel: ‘Ik zweer bij het heilig boek dat ik jullie alle beledigingen vergeef. Ik zal niemand van jullie laten arresteren. Als jullie tenminste rustig blijven’. Het mag niet baten: de keizer moet vluchten in zijn paleis.

Wie uiteindelijk orde op zaken stelt – hoe kan het anders – is de onstuitbare keizerin Theodora. Zij weigert te capituleren of te vluchten: ‘Voor mij geen mooiere lijkwade dan het keizerlijke purper! Ik ben niet zo hoog geklommen om nu te vluchten voor een oproer!’. En: ‘Wie de kroon heeft gedragen, mag nooit zijn rijk en zijn waardigheid verliezen!’. Zo is het zijn echtgenote die voor Justinianus de keizerkroon weet te redden.

De keuze van schrijver Sardou voor dit latere tijdvak en deze historische personages blijkt een bijzonder gelukkige. Met de ambitieuze en zelfbewuste Theodora (die hier en daar Murena’s Agrippina echoot) heeft hij een ijzersterk personage in handen waarvan de mogelijkheden nog lang niet zijn uitgeput. Met haar reputatie van hoer (ze was in elk geval actrice geweest en deze beroepen gingen in die tijd vaak samen) is Sardou duidelijk bekend. De menigte die de stad in brand steekt schreeuwt: ‘Zodra we binnen zijn, nemen we die hoer te grazen! En daarna spietsen we haar op het forum!’. Hoer of geen hoer, in de oosters orthodoxe kerk prijkt Theodora gewoon op de heiligenkalender…

Inmiddels zijn van Maxentius ook de Delen 2 en 3 verschenen. We want more!

Epische strijd om de mensheid

27 dec 17
Simon Slijkhuis
No Comments

De strip Troje, waarvan tot nu toe drie delen in vertaling verschenen (een vierde deel is in voorbereiding), maakt onmiddellijk indruk door de prachtige vormgeving, maar ook door het ambitieuze en verstrekkende scenario. Wie een brave navertelling verwacht van de bekende oud-Griekse mythe, is bij scenarioschrijver Nicolas Jarry beslist aan het verkeerde adres.

Het toch al imponerende verhaal over een epische strijd tussen Grieken en Trojanen wordt bij Jarry ingebed in een spannende eschatologische vertelling, waarin de oude god Kronos wraak zoekt te nemen op de volledige mensheid: zij hebben zich achter Zeus geschaard en dienen daarvoor de rekening te betalen. De wraak wordt voltrokken door een duister leger dat complete koninkrijken van de aardbodem wegvaagt. Een zwarte aslaag is alles wat rest. Heel de mensheid dreigt door het vernietigende vuur van Kronos verslonden te worden. Zo komen we behalve Grieken en Trojanen ook andere volken tegen, zoals Hetieten en Egyptenaren.

Deze kosmische resurrectie van Kronos en zijn duistere, apocalyptische macht komen we ook tegen in andere moderne verbeeldingen, ik denk hier met name aan (de verfilmde) Percy Jackson and The Sea of Monsters. Het zijn de krachten van de Chaos die telkens opnieuw bedwongen moeten worden door de krachten die staan voor orde en recht. Het voortbestaan van de mensheid is een kwetsbare en hachelijke zaak, die voortdurend vraagt om de moed van helden.

De held van Troje is natuurlijke Achilles. Aan het begin van het verhaal is hij samen met de mooie Helena, een verhaalelement dat de kenner van de Griekse mythologie natuurlijk nogal in verwarring brengt. Maar hun relatie loopt ten einde als Helena een huwelijksaanzoek krijgt van Menelaos en deze niet direct van de hand wijst. Dit leidt tot een van de indrukwekkendste scènes uit de eerste episode. ‘Als jij van me zou houden zoals ik van jou, dan had je nooit toegegeven!’, snauwt Achilles. Maar Helena zet Achilles stevig op zijn plaats, en het mannelijk geslacht met hem: ‘Je doet alsof je deze oorlog voorbereidt uit liefde voor mij, maar het is pure trots! Zo zijn de mannen: ze denken alleen aan veroveren, of het nu om land of om vrouwen gaat!’.

Herkenbaar uit de Ilias is de vijandschap tussen Achilles en Agememnon, maar gaandeweg wordt het Achilles duidelijk gemaakt dat hij zijn persoonlijke wraakgevoelens voorlopig aan de kant moet zetten: het voortbestaan van de mensheid staat nu op het spel. Degenen die hem tot dit inzicht brengen zijn zijn leermeester Cheiron, de oeroude centaur, en de godin van de nacht Hekate, die eveneens een hoofdrol speelt in het verhaal en die samenwerkt met de Pythia, de priesteres van Apollo. Haar krachtige en mysterieuze tegenspeelster is een der Erinyen of Wraakgodinnen, ‘een dochter van woede en wraak’. Beide bovennatuurlijke personages zijn zeer overtuigend neergezet.

Troje is een razendknappe strip met kosmische dimensies. Zeker lezen!

In het voetspoor van Homerus

17 dec 17
Simon Slijkhuis
No Comments

De strip Orakel treedt in het voetspoor van Homerus. Waar de oude dichter een deel van het verhaal in de mond legt van Odysseus, zo wordt hier een deel van het verhaal verteld door een oude en blinde ziener. Ofwel: we hebben te maken met een ingebedde verhaalstructuur, zoals we die ook kennen uit de televisieserie The Storyteller. In deel 1 van Orakel, ‘De Pythia’, wordt het verhaal verteld aan een weesjongen in Delphi. Omdat deze jongen verder eigenlijk geen rol speelt in het verhaal, kan ik hier wel onthullen dat zijn naam Homerus is. Hiermee creëert schrijver Peru de ironische situatie dat zijn personage de leermeester is van de grootste dichter uit de wereldgeschiedenis. Zo weten we meteen wanneer het verhaal zich afspeelt: rond 800 v.C.

Maar het spel met Homerus gaat enkele stapjes verder. Zoals de lezer van Homerus weet dat het personage Odysseus, die immers bekend staat als de ‘listenrijke’, niet blindelings te vertrouwen is, zo speelt de auteur van ‘De Pythia’ eveneens een spel met waarheid en leugen. De oude verhalenverteller verklaart op de eerste pagina’s dat hij gek zou worden zonder zijn verhalen, dus het vertellen en luisteren naar verhApalen voorziet vooral in een menselijke behoefte. Maar daarmee is het vertelde niet noodzakelijk waar. ‘Verhalen zijn ontspannend, amusant, rechtvaardig, triest, heldhaftig en soms onbelangrijk. Het hangt er maar vanaf wie er naar luistert’. Omdat we de waarheid toch nooit zullen weten, dient het verhaal uiteindelijk vooral als een bron van inspiratie, iedere luisteraar zal in het verhaal zijn eigen waarheid moeten vinden.

Zo is het in elk geval ook gesteld in het ingebedde verhaal, waar de Pythia van Delphi de hoofdrol speelt. De Pythia is de vrouwelijke spreekbuis van Apollo, die bezoekers van de tempel in orakeltaal de toekomst voorspelt (het hoofdpersonage in het raamverhaal en die in het ingebedde verhaal hebben dus dezelfde profetische gave). Maar de waarheid van deze woorden is ook hier in nevelen gehuld. Eenieder die het orakel raadpleegt, zal zelf de boodschap moeten ‘lezen’.

We ontmoeten de Pythia Aspasie, die wijd en zijd beroemd is door haar voorspellingen en door haar adembenemende schoonheid. Dit laatste leidt tot een nogal ongeloofwaardig, maar bepalend verhaalelement, namelijk dat de god Apollo zich vergrijpt aan zijn eigen Pythia: hij verkracht haar zonder scrupules in zijn eigen heiligdom.‘Dat orakel doet er niet toe, de priesters zullen andere idioten opleiden die je plaats kunnen innemen’ (sic!).

De lezer met kennis van de Griekse mythologie (en de receptie ervan) zal deze karaktertekening van Apollo behoorlijk bevreemdend vinden. We ontmoeten een macho-Apollo die slechts uit is op macht en het najagen van zijn lusten. Mede dankzij Friedrich Nietzsche denken we bij Apollo toch eerder aan eigenschappen als doordacht, kalm en beheerst, en juist niet aan de geile, bokachtige acties van Dionysos.

De hele rest van het verhaal zal in het teken staan van Aspasie’s pogingen om wraak te nemen op Apollo en de Olympos. Het blijkt vooral een verhaal van hybris te zijn: iedere poging de Olympus te bestormen is gedoemd te mislukken, zoals ook de Spartaanse legers zullen ervaren. Evenals bij Homerus treden de Olympische goden sprekend en handelend op. Zo ontmoeten we ook Athene en oppergod Zeus. Bij het weergeven van de strijd op de trappen van de Olmypos, waaraan ook mythologische monsters deelnemen, heeft tekenaar Martino zich behoorlijk uitgeleefd. De wezens zelf doen er niet toe, maar het is gewoon fijn – moet hij gedacht hebben – de slangenkop van Medusa van de pagina te zien spatten. En daarin heeft hij natuurlijk groot gelijk.

Voor hen die gaan sterven

10 dec 17
Simon Slijkhuis
No Comments

De stripreeks Murena – van de hand van twee Belgen: Jean Dufeaux verzorgt de tekst, Philippe Delaby (gest. 2014) de tekeningen – brengt de Romeinse oudheid op een waanzinnige manier tot leven. We zitten in het Rome van keizer Nero: de machtswellust, de wreedheid, de losbandigheid, het wordt allemaal even schitterend in beeld gebracht in tekeningen waar het vakmanschap van afdruipt. De figuren zelf zijn adembenemend neergezet: Nero, Agrippina, Seneca, Poppaea, ze overtuigen werkelijk allemaal, in een stripreeks die zijn weerga niet kent.

Het vierde deel van de reeks, ‘Voor hen die gaan sterven’, kent meteen een overgetelijke, poëtische opening: ‘De godheid kijkt uit over Rome, de stad gebouwd op zeven heuvels. De heerszuchtige stad van purper en goud, met haar adelaars hoog in de lucht, is heer en meester over de wereld. De god, gebeiteld uit steen, blijft koud onder deze macht. Het aanzien van Rome, dat is het geluid van marcherende soldaten op de stoffige grond, maar het is ook het doodsgereutel van de gefolterden aan het kruis. Er zullen nooit genoeg soldaten zijn, er zullen nooit genoeg gefolterden zijn. Rome is een afgrond waarin al het aardse verdwijnt.’

Even later zien we een vorstelijke Agrippina die haar lichamelijke schoonheid en verleidingskunst gebruikt in een ultieme poging om controle over haar zoon Nero te houden. ‘Haar lichaam?’, horen we de intelligente Nero tegen zijn minnares Acte zeggen, ‘Haar lichaam is niet meer dan een idee. En ze stelt al haar ideeën in dienst van haar ambitie’. ‘En wat is die ambitie?’ ‘Regeren in mijn plaats’.

Eén van de absoluut magische eigenschappen van deze strip is de manier waarop met stilte wordt gewerkt. Als lezer vangen we de lege, ontzielde blik van een gekruisigde, en meteen daarna die van hoofdpersonage Murena die naar de gekruisigde opkijkt. We zien, even later, de slaaf Draxius naakt in de stromende regen staan, wachtend op zijn gladiatorengevecht. Of we kijken met Nero over de zee naar de horizon, als de moord op zijn moeder te gebeuren staat. In al deze gevallen heerst het geluid van de stilte en krijgt de strip een sterk filmisch karakter.

Het hoofdpersonage van de strip is Lucius Murena, één der intimi van Nero. Hij is door Nero van het hof weggestuurd, maar wordt later in genade aangenomen. In de strip is het Agrippina die Poppaea op Nero afstuurt (‘je bent het perfecte werktuig voor mijn wraak’). Ook de rol van Poppaea, die volgens Tacitus alle menselijke eigenschappen bezat behalve goedheid, wordt ijzersterk neergezet. Met zoveel femmes fatales om zich heen kan het met deze jonge heerser niet goed aflopen. Maar omgekeerd met deze vrouwen natuurlijk ook niet….

There’s nothing you can’t do

04 dec 17
Simon Slijkhuis
No Comments

Er is geen Griekse held te vinden die zoveel navolging heeft gekregen als Herakles. Dit geldt ook voor de populaire cultuur, waaronder de strip. Het is bijvoorbeeld veelzeggend dat Herakles zowel voortleeft in het universum van stripgigant Marvel (The Incredible Hercules) als in dat van concurrent DC. Herakles is van alle tijden en van iedereen. Dus ook van Walt Disney.

De Disney-filmversie van Herakles (Hercules, uit 1997) staat op gepaste afstand van de oorspronkelijke mythe. Hercules is deze keer een zoon van Zeus en Hera (en niet van Zeus met Alkmene). In plaats van een boze Hera die het leven van de jonge held keer op keer bedreigt is het onderwereldgod Hades, die plannen beraamt om de heerschappij van zijn broer Zeus over te nemen. Uit een profetie van de Fates (die het midden houden tussen de schikgodinnen en de Graeae die we kennen van Perseus) concludeert Hades terecht, dat alleen Hercules hem hiervan kan weerhouden. Daarmee is de jacht op de jonge held geopend.

Wat ontstaat is een tot mislukken gedoemde onderneming van schurk Hades, met zijn twee hulpjes Paniek en Pijn. Het bezeten optreden van de god, die zijn pogingen Hercules een halt toe te roepen telkens ziet stranden en zijn groeiende boosheid botviert op zijn beide onhandige dienaren, doet meer dan eens denken aan de Baron uit Bassie en Adriaan. Drommels, drommels, en nog eens drommels! Je hebt als kijker niet lang nodig om te weten dat de schurk aan het eind van het verhaal met lege handen zal staan.

Hoe zit het dan verder met de mythologische referenties? Een belangrijke rol is weggelegd voor Philoctetes. In de mythologie is hij een goede vriend van Herakles en mede-opvarende van de Argo. In de film is hij een satyr geworden die helden opleidt, een beetje zoals de centaur Cheiron met Achilles deed. Dat de mentor- of leermeestersrol (vast ingrediënt van een heldenreis) naar een satyr gaat, kan als een ironische twist beschouwd worden: satyrs gelden als primitieve, hun libido najagende wezens, niet als wijze leraren.

En Hercules zelf? In een groot deel van de film is hij nog een onzekere adolescent, onzeker over zijn afkomst, onzeker over zijn talent, onzeker over de liefde en onzeker over zijn levensbestemming. Hij moet leren vertrouwen en dan blijkt (natuurlijk) dat hij grote dingen kan doen, dat het de moeite waard is om groot te dromen (‘There’s nothing you can’t do, kid’). In vogelvlucht passeren dan de beroemde werken de revue, waarvan de strijd met de hydra het breedst wordt uitgemeten. Onder de verslagen monsters vinden we trouwens ook Medusa en de Minotauros, overwinningen die – volgens de mythologie – Perseus respectievelijk Theseus toekomen. Maar daar doet deze Disney-versie niet moeilijk over.

Tenslotte zijn er de Titanen, chaotische krachten, die de wereldorde serieus bedreigen, onder leiding van Hades, maar die natuurlijk net op tijd van de Olympische berg worden geweerd door een ontketende Hercules. De romantische held zal, in the end, een aards leven aan de zijde van Megara verkiezen boven een godenbestaan op de Olympos…. Zo blijft Hercules heerlijk één van ons en kunnen we blijven dromen van onze eigen heldenstatus.

A true hero is not measured by the size of his strength, but by the strength of his heart.

Dagboek van Nurdius Maximus

01 dec 17
Simon Slijkhuis
No Comments

Nurdius Maximus (vrij vertaald: enorme nerd) is een Romeins jongetje van twaalf jaar, dat er maar één enkele droom op na houdt: een edele Romeinse held worden, in de stijl van zijn oudere broer Spierus (die dient in het Romeinse leger) en de grote leider Julius Caesar. Helaas voor hem is hij vooral een brokkenpiloot, een gemakkelijk doelwit van plagerijen en de spot van zijn vrienden. De vasthoudendheid waarmee hij zijn droom blijft najagen maakt hem echter een sympathieke figuur in de traditie van Don Quichotte.

Via deze onhandige hoofdpersoon krijgen we een inkijkje in het Romeinse leven ten tijde van Caesar (1ste eeuw v.C). We maken kennis met Romeinse eetgewoontes in de hogere kringen (Nurdius’ vader is sentor), opvattingen over het hiernamaals, omgang met slaven, sanitaire gebruiken (zoals de afveegborstel in de openbare toiletten), het ‘augureren’ ofwel toekomst voorspellen aan de hand van ingewanden van varkens en het gedrag van heilige kippen.

Iedere keer weer wordt Nurdius teleurgesteld in zijn ambitie een Romeinse held te worden. Maar dan raakt hij ineens betrokken in een samenzwering tegen Julius Caesar en kruipt zijn heldenbloed waar het niet gaan kan. Zoals in de satirische roman ‘Being There’ van Jerzy Kosinski (1970) de simpele tuinman Chance door allerlei toevalligheden en misverstanden president van Amerika wordt, zo zal Nurdius zijn gedroomde heldenstatus toch waarmaken!

Het dagboek van Nurdius Maximus, geschreven door Tim Collins, laat zich soepel (voor)lezen met een aanhoudende glimlach. Dit komt deels door de naïeviteit van de hoofdpersoon, zodat er voortdurend situaties van dramatische ironie ontstaan, maar ook door zijn humoristische en satirische kijk op de wereld:

“Daarna kwam Caesar in een gouden strijdwagen, getrokken door witte paarden. Een slaaf stond achter Caesar. Pa zei dat die Caesar eraan moest herinneren dat hij slechts een mens was en geen god. Ik denk dat hij er eigenlijk vooral voor moest zorgen dat Caesars haar niet opwaaide in de wind en de menigte iets gaf om te lachen”.

Wat Nurdius tenslotte nog sympathieker maakt is dat de harde Romeinse mores hem totaal niet op het lijf geschreven zijn (‘Het valt niet mee om meedogenloos te zijn’). Hij lijkt eerder een moderne tiener die op een ochtend wakker wordt in het antieke Rome. Dit maakt dat de (jonge) lezer zich goed in hem verplaatsen kan. Zo kunnen we ons met hem verbazen over al die vreemde, soms decadente Romeinse gebruiken:

‘Ik haat feestjes. Het eten is misschien wel lekker, maar de gasten zijn walgelijk. Ze kotsen altijd in kommen om daarna nog meer eten naar binnen te kunnen proppen. Het is zo smerig. Het geluid van hun gekots is al genoeg om mij ook braakneigingen te bezorgen. Overgeven is net als gapen. Als iemand het doet, móét je wel meedoen.’

Inmiddels is Nurdius Maximus uitgegroeid tot een serie die al vijf delen kent, waaronder verder: Nurdius in Gallië, Nurdius in de Lage Landen, Nurdius in Pompeï en Nurdius in Egypte.